Wampie - de roman van een zorgeloze zomer

Wampie is de titel van een roman van A. den Doolaard uit 1938. Hoofdpersoon is de twintig jaar jonge Geertruida Petronella (Wampie) van Rosande, die als typiste op een kantoor werkt, de oudere boswachter Dolf ontmoet, verliefd op hem wordt, en er na een aantal omzwervingen in slaagt hem te verzoenen met zijn oude oom, die zijn erfenis beheert.

Volgens de flaptekst van mijn Salamander uitgave (1967):

Wampie is het verhaal van twee jonge mensen die in een zonnige zomer op elkaar verliefd worden; Wampie is een vrolijk, levenslustig en ondeugend meisje en Dolf een stevige, ongecompliceerde natuurzoeker, een jonge boswachter. Ze ontmoeten elkaar op een wonderlijke manier, beleven samen een zorgeloze zomer en trouwen met elkaar na de tegenstand van een oude oom listiglijk overwonnen te hebben. Een boek vol blijmoedige levenslust, een allerplezierigste en vermakelijke historie.

Ontstaansgeschiedenis

In Ogen op de rug beschreef A. den Doolaard hoe hij de inspiratie opdeed voor zijn boek Wampie:

Toen 'De grote verwildering' verschenen was, zei Emanuel Querido: 'u heeft nu achter elkaar drie serieuze boeken geschreven. Probeer het nu eens met iets lichters, een kleine kittige roman.' Daar voelde ik weinig voor, want ik vond het leven eerder rottig dan kittig. (...) Maar een jaar later was alles anders, want toen had ik een meisje ontmoet dat mij dadelijk de gedroomde vrouw leek. Ze was vijftien jaar jonger dan ik en zei gekke dingen waar soms een wijsheid in stak veel te diep voor haar jeugdige leeftijd. Ze was muzikaal en belezen, camoufleerde onder een naïef uiterlijk een uitstekend verstand, redeneerde schrander over politiek en bekeek de natuur als een sprookjesboek vol gekleurde platen waarop kleine wonderen gebeuren. (...)

In het voorjaar van 1937 moest ik op een reportagereis die zeker vier maanden duren zou. Mijn plan was de woelarbeid van de Gestapo te beschrijven in de landen rondom het Derde Rijk. (...) Elkaar vier maanden lang niet te zien leek ons beiden onmogelijk, en dus reisde mijn jonge vrouw met me mee door België, Frankrijk, Zwitserland, Oostenrijk en Tsjechoslovakije. Want we beschouwden ons als getrouwd, het voorschot op het boterbriefje zouden we wel inlossen zodra mijn echtscheiding officieel in Nederland kon worden geregistreerd. Dat gebeurde in de herfst en daarna betrok ik met dit jonge kind, dat praktisch haar hele leven in Amsterdam had doorgebracht, een karig gemeubileerd jachthuis midden in een groot bos van tweehonderd hectare in de buurt van Huis ter Heide. Nu staan daar keurige villaatjes, maar toen was het een zwijgende wildernis.

Huis in besneeuwd bos

Afbeelding uit 'Dronken van het leven' (p. 159)

In dat stille huis, met als enige verwarming een grote open haard waarin aan een vuurketting altijd een zwarte ketel hing met blanke kluiven om er bouillon van te trekken, schreef ik in een paar maanden tijd Wampie, de roman van een zorgeloze zomer. (...) De hoofdpersoon, Wampie, had ik vlak bij de hand en dat maakte het schrijven gemakkelijk en soms ook moeilijk, want we waren pas getrouwd. Vanzelfsprekend is Wampie grotendeels autobiografisch.

Kaften

In de loop der tijd is het boek Wampie talloze malen herdrukt. Hieronder een aantal voorbeelden van kaften van het boek:

Kaft van Wampie, oude salamander pocketKaft van WampieKaft van Wampie, jubileum-uitgave 1971Kaft van Wampie, salamander pocketKaft van WampieKaft Wampie, 2 zoenende mensen

Met Boudewijn Büch in gesprek over Wampie

In een TV programma van Boudewijn Büch vertelde A. den Doolaard in 1984 over Wampie.

Meer over Wampie

Petronella Geertruida van Rosande, alias Wampie, is één van de 100 helden uit het boek "Honderd helden uit de Nederlandse literatuur" van Inez van Eijk en Rudi Wester (1985).

De integrale tekst van het boek Wampie staat online bij DBNL.

Meer over Erie Spoelstra-Meijer, zijn vrouw die A. den Doolaard inspireerde tot het boek Wampie.

Boeklog over Wampie

Als scholier (HBS - A), vol romantische dromen, lazen mijn vriendin en ik "Wampie". Het maakte zoveel indruk op ons dat we, onafhankelijk van elkaar, later onze wekelijkheid geworden droom hierna vernoemden. We waren ekaar een tijdje uit het oog verloren en toen we weer kontakt kregen, bleek het volgende.

Zij kon eindelijk haar stripboekenwinkeltje openen en dat kreeg deze grappige naam. En ik was een verliefd geworden op een oud Nederlands hondenras: het Nederlandse Kooikerhondje.Vroeger heette het de Oranjespioen, maar de Duitsers hadden de naam verboden; het was namenlijk het lievelingshondje van Willem de Zwijger, Prins van Oranje ( en dat ligt aan zijn voeten op zijn graftombe in Delft). Ik had onder andere een een schat van teefje, Jola, die op keuringen prachtige verslagen kreeg en toen besloot ik een goede reu te zoeken. Het resultaat ligt nu aan mijn voeten: een grappig, pienter en en o zo olijk kooikerteefje"WAMPIE'.

Beste Annemarie, 

Bedankt voor je leuke reactie. Er staat mij bij dat A. den Doolaard een keer in een interview heeft verteld het vreselijk te vinden dat een hond van vrienden of familie de naam Wampie had gekregen. Helaas kan ik het interview zo snel niet terugvinden.