Hoenderloo Fair 2016 in het teken van A. den Doolaard

Hoenderloo Fair 2016

Op zaterdag 3 september 2016 wordt de Hoenderloo Fair gehouden. De Hoenderloo Fair, 'een combinatie van een preuverie, een kunst- en hobbymarkt en kramen met lokale en regionale producten' staat dit jaar in het teken van A. den Doolaard, van 1954 tot 1994 inwoner van Hoenderloo.

De VVV Apeldoorn schrijft: 'Dit wordt meer dan een gezellige promotie middag waarbij reizen, boeken, schrijven, natuur, muziek, kunst én lekker eten en drinken én natuurlijk Hoenderloo voorop staan.'

Op dezelfde dag zal ook de HoenderRit gereden worden, een rally voor klassieke auto’s met de finish bij de Hoenderloo Fair. Foto's van de Hoenderloo Fair 2015 geven een leuke indruk van beide evenementen.

Meer informatie over het evenement en inschrijven voor het huren van een kraam op de Hoenderloo Fair op de website van het evenement, www.hoenderloofair.nl

Poster van de Hoenderloo Fair 2016

Gerelateerd

Miggelenbergweg 51 Hoenderloo
Herinneringen aan Hoenderloo

ook de HoenderRit, een rit voor klassieke auto’s
ook de HoenderRit, een rit voor klassieke auto’s

Miggelenbergweg 51 Hoenderloo

Als kind had A. den Doolaard in de zomervakantie vaak in Hoenderloo gelogeerd. Hij verbleef dan bij de familie van Rossum in het Noorse landhuis De Arcke, horend bij het Jongenshuis.  Van hieruit zwierf hij dagenlang door de omliggende bossen. Na een leven vol zwerven, en terugkerend van een verblijf in Joegoslavie vestigt hij zich hier in 1954.

Van 1954 tot zijn dood in 1994 woonde A. den Doolaard met zijn gezin (vrouw Erie en dochters Milja en Branda) in Hoenderloo. Het huis dat ze huurden aan de Miggelenbergweg 51 stond even buiten het dorp op een lage heuvel aan de rand van het bos, en hoorde bij een bungalowpark.

Wit huis met rieten dak
Miggelenbergweg 51 Hoenderloo (foto uit april 2006)

Op een heuveltje tegen de bosrand

Zelf beschreef hij de plek als volgt:

Aan de rand van een groot bungalowpark in de omgeving van het Veluwedorp Hoenderloo vonden we een kleine maar opvallend mooi gelegen woning. Ze lag op een heuveltje tegen de bosrand aan, vlakbij stond een stoere dubbele berk die nog steeds mijn dagelijke vreugde is, en aan het eind van een hobbelig grasveld verhieven zich twee enorme linden. Ze waren meer dan honderd jaar geleden geplant door een keuterboer die zijn huisje in hun schaduw bouwde omdat lindebomen de bliksem afweren. Van dat huisje waren nog de fundamenten over.

(...)

Waar had ik in het vaderland beter kunnen wonen dan te midden van de laatste woeste gebieden die ik in de loop der jaren ging beminnen om hun eenzaamheid en sobere pracht?

Het leven van een landloper, 4e druk (1979), p. 330/331

Reizen

Hoewel den Doolaard in Hoenderloo voor het eerst sinds 1928 weer een vast woonadres had, kon hij het reizen toch niet laten, vertelde hij in 1981 aan Hans van de Waarsenburg:

"Reizen is lange tijd mijn broodwinning geweest. Het was niet altijd leuk voor mijn gezin. Toen we in 1954 in Hoenderloo kwamen wonen, waren mijn kinderen op een leeftijd dat ze echt een vader nodig hadden, maar deze vader liet zijn gezin af en toe hele tijden alleen zwemmen. Wat dat betreft ben ik een slechte vader geweest. Tegen mijn vrouw zei ik wel eens: 'Erie, als je met een zeeman getrouwd was, zou het nog veel erger zijn.' Maar reizen was niet alleen een beroep. Het was ook een drang die ik in me had."

Schrijfhut

Om te werken heeft A. den Doolaard een schrijvershut in het bos, waar hij ongestoord kan werken. In de winter werkt hij vaak in een leegstaand vakantiehuis in de omgeving, de Lindenheert.

Tekens op de muur

Tot op hoge leeftijd werkt A. den Doolaard in de tuin en hakt zelf het hout voor de open haard. Wanneer zijn gezichtsvermogen in de jaren negentig steeds verder achteruitgaat, worden er op de buitenmuren van het huis visuele herkenningstekens aangebracht, die hem moeten helpen zich te orienteren. Na zijn overlijden in 1994 zijn deze tekens nog lang zichtbaar gebleven, tot ze in 2006 werden overgeschilderd.

Uitbouw

Na de dood van Erie den Doolaard staat het huis enige tijd leeg, waarna er enige tijd vakantiewerkers in gehuisvest worden. Rond 2000 wordt het huis verkocht, waarna de nieuwe bewoners een flinke aanbouw aan het huis toevoegen.

Huis aan de bosrand
Miggelenbergweg 51 in 2006, met rechts het oorspronkelijke huis en links de uitbouw

Gerelateerd

Herinneringen aan A. den Doolaard
Rik de stroper
Last van de blaffende hond van de buren
Apeldoorn wil pas in 2019 een straat naar A. den Doolaard vernoemen
Plannen voor museum in Hoenderloo

Andere adressen van A. den Doolaard

Copernicusstraat 126, Den Haag
Boerderij Woelwijk, Voorburg
Loskade 27, Middelburg
Huize de Sardijngeul, Vlissingen
Villa Deneš, Lovran (Kroatië)

De druivenplukkers digitaal beschikbaar

Sinds maart 2016 is de tekst van het boek De druivenplukkers digitaal beschikbaar via DBNL. Al eerder werden Wampie en Oriënt-Express via DBNL digitaal gepubliceerd.

Kaft van  De druivenplukkers

Liever luisteren dan lezen? De druivenplukkers is in 1986 door de TROS als hoorspel uitgezonden. Beluister het hoorspel De druivenplukkers van regisseur Marlies Cordia.

Gerelateerd

Meer informatie over het boek De druivenplukkers
Foto tijdens zwerftocht door Frankrijk met Fons Hellebrekers

Een aaitje voor Milo

In het voorjaar van 1973 reisde A. den Doolaard met zijn vrouw Erie en een camerateam van de NCRV naar Ohrid voor een schrijversportret dat later dat jaar werd uitgezonden.

Vanuit Macedonië stuurden A. den Doolaard en Erie een briefkaart met een zomers tafereeltje van het meer van Ohrid aan de eigenaren van het dierenpension waar hun hond Milo verbleef.  

Bootjes en rots met kerkje van Sv. Jovan Kaneo
Voorkant ansichtkaart: het kerkje van Sv. Jovan Kaneo met toeristen

De tekst op de kaart luidt:

Skopje, 20-5

hartelijke groeten
voor u allen en
aaitje voor Milo,

fam. Den Doolaard

Beschreven ansichtkaart
Achterkant ansichtkaart

Pas nadat ik de kaart had gekocht (lang leve Marktplaats!) viel me op dat de kaart door de Joegoslavische PTT is afgestempeld op 21 mei 1973, een dag voor mijn [AK] geboorte.

Gerelateerd

Monument voor A. den Doolaard in Ohrid
Thuis in Hoenderloo
Nederlandstalige reisgids voor Ohrid

Met Daisy in Andorra

In het april-nummer van Ons eigen tijdschrift deed A. den Doolaard in 1932 verslag van zijn reis door Andorra (pagina 178-180). Op deze voetreis werd hij vergezeld door zijn (eerste) vrouw, Daisy Spoelstra-Roulôt.

Zijn verslag Het Kampeer-Paradijs Andorra is voorzien van foto's die zijn gemaakt tijdens deze reis door Andorra. Een aantal van deze door A. den Doolaard gemaakte  foto's werden in datzelfde jaar ook gebruikt voor het boek De wilden van Europa.

Een aantal korte stukjes uit het artikel:

Waarom gaan er zoveel Hollanders met vacantie naar het buitenland? Omdat er in Holland teveel bordjes met Art. 461 en "Verboden Toegang" zijn. 

Andorra, de vrije republiek in het hartje van de Pyreneeën (...). Toen mijn vrouw en ik naar Andorra gingen, wisten we alleen dat je er Spaansch moest spreken, en met peseta's betalen; en verder dat het er vuil was, in de herbergjes tenminste.

Om in dit beloofde land te komen, moet je eerst over de 2400 M. hooge Col d'Envalira heen. Maar daar dit voor een deel ook net de drukke verkeersweg naar Spanje is, bestaat hij 's zomers uit een groote laagdrijvende wolk stof, waar de schimmen van dozijnen auto's doorheenschieten. Om het land in gepaste stilte en plechtigheid binnen te treden kozen we dus de oude vervallen karavaanweg over een nog 200 M. hoogere pas. 

Het eerste dorp van distels en geel-zwarte huizen heette Soldeu. Maar toch waren we hier niet geheel van de beschaving afgesloten: op een groot model varkenshok hing een plank met "Telegrafia". Deze "telegrafia" bestond uit een telefoonhoorn die bediend werd door een dikke matrone; ook verkocht zij sardientjes, en als men haar heel lief aankeek, geitenkaas. Zoodra de zon weer doorkwam togen we in de schemering tegen de bergflank op, spreidden het waterdichte zeil uit, pootten in het halfdonker de tent neer, lieten de gaskoker brullen, en vielen onder de sterren in slaap.

Eén van de afbeeldingen bij het artikel heeft als bijschrift 'Ons kamp in Noord-Andorra' en toont het kleine dubbeldakstentje van het echtpaar Spoelstra in een bergachtig landschap, met naast dat tentje een vrouw waarvan het gezicht door de schaduw niet goed zichtbaar is: Daisy. 

Daisy met tent in de bergen van Andorra
foto: A. den Doolaard

Op verre zwarte bergen lagen groezelige lappen sneeuw; maar dichtbij was alles groen, en ritsen populieren schoten wuivend langs een kabbelende beek omhoog. We kozen onze kampeerplaats naast een waterval, bemachtigden door middel van weinig kleingeld en veel gebarentaal een paar pond schapenvleesch benevens versche spruitjes, en gaven ons toen over aan het eenvoudig en verrukkelijk paradijsbestaan, dat alleen de echte kampeerder kent, die zich na twee nachten op de harde grond niet meer kan indenken dat hij ooit in een zacht bed geslapen heeft.

Gerelateerd

Geboortebericht Hélène Spoelstra (1935)

Reacties zijn welkom

Ik vind het leuk om reacties te krijgen, dus reageer gerust wanneer je vragen, opmerkingen of aanvullingen hebt. 

Reageren kan onder elk artikel