Gevonden bij het Nationaal Archief:

A. den Doolaard (Bob) met gebalde vuist sprekend voor de microfoon van Radio Oranje (1943) 

Nationaal Archief / Anefo, 2.24.01.05 / 935-1975

In 1952 vertrok A. den Doolaard met zijn gezin naar Joegoslavië om daar als correspondent voor het dagblad de Gelderlander de ontwikkelingen op de Balkan te verslaan. Het gezin Spoelstra werd door de hoofdredacteur van de Gelderlander, Louis Frequin, en zijn gezin hartelijk uitgezwaaid. Bij het Regionaal Archief Nijmegen vond ik drie foto's van het afscheid, waaronder onderstaande foto met de gezinnen Frequin en Spoelstra (Den Doolaard) bij het huis van de familie Frequin aan de Berg en Dalseweg 466.

Bron: Regionaal Archief Nijmegen (klik op de link voor een vergroting)

De Gelderlander

Dagblad De Gelderlander deed ook verslag van het vertrek:

Gistermorgen vertrok de bekende romanschrijver en journalist A. den Doolaard met zijn auto naar Joego-Slavië om in het land van Tito gedurende geruime tijd voor onze bladen reportages te maken.

Dodge

De oude Dodge, die hem op vele naoorlogse reizen naar en in Joegoslavië vergezelde, klaar voor vertrek.

Bron: Regionaal Archief Nijmegen (klik op de link voor een vergroting)

Gerelateerd

Villa Deneš in Lovran (Kroatië)
Oude jaargangen van De Gelderlander online

In een serie artikelen in Het Vaderland beschreef A. den Doolaard in 1930/1931 de belevenissen tijdens zijn zwerftochten door Frankrijk. Deze ervaringen dienden ook als inspiratie voor het boek De druivenplukkers (waarin André ook weer een belangrijke rol speelt).

klik op de afbeeldingen om naar het volledige artikel te gaan (Delpher Historische kranten, Koninklike Bibliotheek).

A. den Doolaard schreef voor het tijdschrift Onze Aarde de bijdrage Twee nachten in de Sneeuw over nachtelijke ski-avonturen in het gebied van de Mont Blanc. Het doel van die tochten was om de top van de Buet, die het mooiste uitzicht op de Mont Blancgroep geeft, tegen zonsopgang te bereiken.

Dagblad het Vaderland citeerde het artikel in januari 1931:

"De vorige nacht was gemeen zwart en de versche sneeuw rutschte verraderlijk omlaag. Er waren veel „windschilden" (door den wind gevormde platen oppervlakte sneeuw, die los op de poedersneeuw daaronder rustten en daarmee omlaag glijden, wanneer ze onder den druk van de ski door breken). We stegen voorzichtig, opeens een dubbele kreet: we tolden met een losgebroken windschild veertig, vijftig meter omlaag. Toen we onze ski's, beenen en stokken weer evenwijdig hadden, merkten we, dat we op den rand van een afgrondje van een honderd meter waren. We hadden er genoeg van, zwoeren onder het inslikken van eenige druppels Hennessy voor den schrik, nooit meer 's nachts naar hutten te gaan zoeken, gleden stevig remmend een paar honderd meter omlaag, vonden een geweldig rotsblok waar rond de wind een diepe geul geveegd had, deponeerden onze stokken en ski's kruiselings In deze holte, en hielden ons verder bezig met het verorberen van groote hoeveelheden soep. De avond werd doorschoten door lichtende sterreregens, maar weldra hadden we genoeg van dit grootsche schouwspel en kropen samen in den nauwen éénmansslaapzak, die hoog en droog op de zolen der vier ski's lag. Een deken rond de hoofden en een rond de voeten, voltooiden de vreemde slaapkamer. En we sliepen!

Zeven uur. Het eerste gele licht. We rekten een kwartier lang onze stijve, doove ledematen uit en ontbeten spaarzaam. Om acht uur waren we op weg. Om negen uur hadden we het voor driekwart warm. Om tien uur sloegen we onze verkleumde beenen met den steel van de ijsbijl weer levend. Om elf uur waren we op den top. Het was windstil en we zetten thee boven op de oriënteertafel."

Gerelateerd

Andere bijdragen van A. den Doolaard aan Onze Aarde vond ik al eerder bij de Koninklijke Bibliotheek

In 1934 weigerde A. den Doolaard de aan hem toegekende Mei-prijs voor zijn boek De herberg met het hoefijzer, omdat hij die moest delen met Jan Engelman met de dichtbundel Tuin van Eros.